مولتی‌میلیونرهای اسپیس‌ایکس؛ ارزش سهام صدها کارمند اولیه به ۱۰۰ میلیون دلار می‌رسد

ارزش‌گذاری سرسام‌آور شرکت اسپیس‌ایکس در آستانه ورود به بازار بورس، می‌تواند صدها تن از کارمندان اولیه این شرکت را به مولتی‌میلیونرهایی با ثروت ۱۰۰ میلیون دلاری تبدیل کند.

براساس آمارهای منتشرشده، ارزش اسپیس‌ایکس برای عرضه اولیه سهام (IPO) در تاریخ ۱۲ ژوئن (۲۲ خرداد) حدود ۱.۷۵ تریلیون دلار برآورد شده است. با توجه به این رقم چشمگیر، برای تصاحب سهم ۱۰۰ میلیون دلاری تنها به حدود ۰.۰۰۵۷ درصد از کل سهام شرکت نیاز است؛ و به نظر می‌رسد که بسیاری از کارمندان اولیه شرکت چنین سهمی را در اختیار دارند.

نسل اول کارمندان اسپیس‌ایکس در آستانه ثروت ۱۰۰ میلیون دلاری

بین سال‌های ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۸، یعنی پیش از نخستین پرتاب موفقیت‌آمیز راکت اسپیس‌ایکس در سپتامبر ۲۰۰۸، حدود ۵۰۰ کارمند اول با ورود به شرکتی که تنها ۵۰ میلیون دلار ارزش داشت، ریسک بزرگی را پذیرفتند. اما رشد ارزش شرکت تا ۱.۷۵ تریلیون دلار، سرمایه و سهام این افراد را ۱۷ هزار برابر کرده است. تخمین زده می‌شود که هم‌اکنون حدود ۱۵۰ تا ۲۵۰ نفر از این هسته اولیه همچنان سهام خود را حفظ کرده باشند و همگی به ثروتی بالای ۱۰۰ میلیون دلار دست پیدا می‌کنند.

علاوه بر کارمندان اولیه، در بازه زمانی ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۶ که ارزش شرکت بین ۱ تا ۱۰ میلیارد دلار بوده نیز حدود ۱۰۰ تا ۲۰۰ نفر از مهندسان ارشد، مدیران و متخصصان اولیه پروژه استارلینک موفق به دریافت پاداش‌های سهام در سطوح مدیریتی شده بودند که این موضوع آنها را هم به این باشگاه صد میلیون دلاری‌ها می‌رساند.

همچنین در سطوح عالی رتبه و هیئت مدیره، ثروت مدیرانی مانند «گوئین شات‌ول» از مرز ۱ میلیارد دلار عبور می‌کند و لایه‌ای از معاونین ارشد زیر نظر آنها به جای حقوق سنتی، از طریق ارزش سهام خود به ثروت ۱۰۰ میلیون دلاری دست پیدا می‌کنند.

این درحالی است که برای افراد استخدام‌شده پس از سال ۲۰۱۶، یعنی زمانی که ارزش شرکت بین ۲۰ تا ۳۵۰ میلیارد دلار بوده، رسیدن به این جایگاه غیرممکن شده است؛ زیرا یک کارمند برای مالکیت سهام ۱۰۰ میلیون دلاری باید مالک ۰.۴ درصد از کل شرکت باشد که چنین واگذاری سنگینی برای نیروهای جدید عملاً شدنی نیست. این گروه در طبقه «میلیونرهای معمولی» قرار می‌گیرند و تقریباً هیچ‌کدام به مرز دارایی ۱۰۰ میلیون دلار نخواهند رسید.

در مجموع، این توزیع ثروت نشان می‌دهد که در دنیای استارتاپ‌های پیشرو، مشارکت زودهنگام یک استراتژی نیست، بلکه یک برگ برنده تاریخی است.